Hiena przed premierą – odcinek 3: Empatia czy asertywność? Jak nie dać się wykorzystać i nie stać egoistą.

Jak nie dać się zapędzić w narożnik i dlaczego potrzebujemy równowagi

Jest taki moment w ciągu dnia, kiedy poranek na Obłużu powoli ustępuje miejsca południowemu rytmowi. Kawa w moim ulubionym kubku zdążyła już nieco ostygnąć, za oknem szumią liście, a ja patrzę na porządkowane właśnie pliki i notatki. Wśród tych wszystkich luźnych myśli, rzucanych dotąd na chybił trafiał do dokumentów, pojawił się temat, który ostatnio chodzi za mną krok w krok. Temat stary jak świat, a jednak wciąż bolesny i cholernie aktualny: empatia kontra asertywność.

Pułapka miękkiego serca! Gdy empatia przegina pałę!

Obie są nam potrzebne jak powietrze. Obie potrafią uratować nam życie, dać ukojenie, zbudować poczucie bezpieczeństwa i sprawić, że jesteśmy ludźmi, z którymi chce się pić kawę, a nie uciekać na drugą stronę ulicy. Sęk w tym, że czasem te dwie pojęcia zaczynają ze sobą rywalizować. Kłócą się o palmę pierwszeństwa na podium naszych codziennych wyborów. A przecież nie chodzi wcale o to, kto pierwszy, kto ważniejszy, kto nosi koronę, a kto ma mu służyć. Chodzi o równowagę. Cienką, delikatną linię, po której codziennie stąpamy.

Bo spójrzmy prawdzie w oczy – co się dzieje, gdy empatia przegnie pałę i zepchnie całą resztę na bok?

Gdy empatia wyrasta ponad wszystko, z miękkiego serca i chęci niesienia pomocy robi się pułapka. Zamiast współczuć i mądrze wspierać drugiego człowieka, zaczynamy brać na własne barki cały ciężar obcego świata. Oddajemy swoją energię, swój czas, swoje święte granice. Chcesz dobrze, serce masz na dłoni, biegniesz z pomocą na każde zawołanie, a potem przychodzi ciche, gwałtowne olśnienie. Budzisz się któregoś dnia, patrzysz wokół siebie i zdajesz sobie sprawę, że wylądowałaś z ręką w nocniku. Dostajesz w dupę za własne dobre chęci.

Zamiast być oparciem, stajesz się łatwym celem, ofiarą, którą można wykorzystywać bez mrugnięcia oka. I nagle w tej swojej cichej kuchni, z pustym kubkiem w dłoni, myślisz sobie z żalem: „Przecież nie miało tak być... Przecież chciałam tylko pomóc. A teraz już po prostu nie daję rady, to jest ponad moje siły”. Znasz to uczucie? To jest moment, w którym empatia, pozbawiona ochrony, zamienia się w samozagładę.

Czołg w rabacie tulipanów! Gdy stawianie granic zamienia się w pancerz.

I wtedy, zazwyczaj na fali złości i poczucia krzywdy, do gry wkracza asertywność. Tylko że czasem wkracza z wdziękiem czołgu wjeżdżającego w rabatę z tulipanami.

Zaczyna się niewinnie. Chcesz stawiać granice, chronić swój spokój, budować bezpieczny azyl. Mówisz sobie: „Dość tego, teraz ja, moje potrzeby są najważniejsze”. Wszystko pięknie. Ale gdy asertywność wyrasta ponad miarę, bez grama wrażliwości, zaczyna dziać się coś bardzo niebezpiecznego. Z ostoi spokoju i ochrony własnego terytorium przeistacza się w zło chodzące.

 Zamiast budować zdrowe płoty z furtką, zaczyna stawiać coraz grubsze mury i wyższe cokoły.

Taka napompowana do granic możliwości asertywność staje się wrogiem wszystkiego, co stanie jej na drodze. Zaczyna ustawiać cały świat po swojemu, bo przecież ona wie najlepiej. Tworzy się pancerz z pychy i przekonania, że dbanie o siebie usprawiedliwia każde chamskie zachowanie. I w tym momencie zaczyna się jawna agresja.

Taka skrajna asertywność spycha naszą biedną, wrażliwą empatię do narożnika i zaczyna okładać ją tam pięściami. A ta biedaczka? Nawet gardy już nie potrafi ustawić. Skulona, przyjęła pozycję obronną i tylko cicho zbiera kolejne ciosy. Zamiast czułości i równowagi, mamy w sercu po prostu zwyczajny nokaut.

Reakcja z Obłuża! Sabina i Dziunia wkraczają do akcji.

Gdy widzę taki krajobraz, gdzie stawianie granic zmienia się w bezduszność, a dbanie o siebie w podłe, kalkulujące cwaniactwo to wiem, że granica została przekroczona. Asertywność przeszła w czysty egoizm i bezhamulcowo zmierza ku zwykłej hienowatości. A na to na moim Obłużu nie ma i nigdy nie będzie przyzwolenia!

I właśnie w tym miejscu, dokładnie w takim momencie, do akcji wkracza najsłynniejszy duet z Obłuża,  Sabina i Dziunia.

Gdy widzą, że ktoś pod przykrywką „dbania o własne granice” zaczyna krzywdzić innych i rozpychać się łokciami bez cienia współczucia, reagują natychmiast. 

– Stop! Nie ma na to naszej zgody! – padają twarde słowa.

Ale same słowa to za mało. Tu, na Obłużu, doskonale wiemy, że gadaniem świata się nie naprawi. Tu potrzebne są czyny, konkretne decyzje i mądry plan. Kiedy asertywność przepoczwarza się w hienowatość, przyjaciółki zwołują szybką naradę przy gorącej kawie, a eskapada ratunkowa wyrusza w kolejną misję, by przywrócić światu właściwe proporcje.

W co tym razem wplątały się nasze bohaterki? Jak poradzą sobie z ludzką bezdusznością i gdzie przebiega granica między ratowaniem siebie a byciem zwykłym draniemu?

O tym wszystkim przeczytacie już wkrótce w mojej najnowszej powieści obyczajowej z intrygą pt. Hiena. 

A tymczasem – dbajcie o siebie, stawiajcie granice, ale nie chowajcie serca do kieszeni. Do zobaczenia przy kolejnej kawie!

P.S. Premiera Hieny już 13 listopada!

Jeśli chcesz otrzymać powiadomienie o możliwości zamówienia książki i to z imienną dedykacją w pierwszej kolejności!, napisz do mnie krótkiego maila na adres: m.renak@gmail.com , w tytule wpisując: HIENA – LISTA PREMIEROWA.

Odezwę się do Ciebie w pierwszej kolejności w dniu premiery!

Kilka słów o autorce (czyli o mnie)

Nazywam się Irena Więcek – to jest mój pseudonim, w sieci funkcjonuję też jako Pisarka z Obłuża, więc łatwo mnie znajdziecie! Zadebiutowałam w 2025 roku powieścią Zamieszanie. Obecnie jestem tuż przed premierą kolejnej powieści z intrygą, Hiena, która będzie drugą częścią serii Sabina i Dziunia.

Co pisze się dalej, jakie mam plany wydawnicze, sprawdzisz tutaj:

Akcja całej serii umiejscowiona jest w północnych dzielnicach Gdyni. Tutaj, na bezdrożach i polnych ścieżkach pośród łąk, główne bohaterki „rozchodzą” wszystkie swoje problemy. O czym są moje powieści obyczajowe? O drugiej szansie, o wartościach, o bólu i o miłości. Piszę nie tylko dla kobiet, ale dla każdego, kto szuka światełka w tunelu i nadal wierzy, że je dojrzy.

Chcesz otrzymywać zapowiedzi i darmowe fragmenty? Kliknij tutaj i zostaw swój ślad

Irena Więcek – Pisarka z Obłuża. Szukam światła tam, gdzie inni widzą tylko mrok. ⚓✨