Hiena przed premierą – odcinek 4: Widzisz to, co chcesz widzieć. O operatywce u Roku, pechu i polu możliwości
Patrzymy na tę samą rzeczywistość...
Zbliża się 13 listopada – dzień premiery mojej najnowszej powieści HIENA. Zanim jednak otworzymy wspólnie ten nowy, gdyński rozdział, chciałabym zabrać Was na chwilę za kulisy pewnego bardzo osobliwego, kalendarzowego zebrania...
Niezwykła operatywka u Roku i Listopada
Gdyby kalendarzowe Dni i Miesiące miały swoje własne biuro, Trzynasty Piątek nie miałby tam łatwego życia. Zazwyczaj patrzono by na niego z ukosa jako na dyżurnego pechowca, pamiątkę po aresztowaniu Templariuszy z 1307 roku kiedy to, jak zwykle, chodziło o pieniądze i spłatę długu.
Ale tym razem na pilnie zwołanej operatywce atmosfera była jeszcze gęstsza. Polecenie służbowe wydał sam Rok, a zebranie w trybie pilnym prowadził Listopad. Atmosfera była chłodna, konkretna i rzeczowa. Nagle drzwi do sali uchyliły się i wślizgnął się przez nie potargany, lekko zasapany Maj, ewidentnie spóźniony i wywołany do odpowiedzi na sam środek!
– Kolego Maj, cieszymy się, że w końcu pan do nas dołączył – rzucił chłodno Listopad. – Skoro już jesteś, wyjaśnij zebranym swoją koncepcję, bo czas nagli, a Trzynasty znów stoi pod ostrzałem zarzutów.
Zdezorientowany Maj, chcąc szybko zatuszować spóźnienie i zaimponować samemu Rokowi, pośpiesznie chwycił za pilota. Na wielkim ekranie wyświetlił się slajd przedstawiający... pole kwitnącego, żółtego rzepaku.
Maj przybrał minę szekspirowskiego aktora i wygłosił patetycznie:
– Każdy widzi to, co chce widzieć… Jeden zobaczy po prostu pole żółtej roślinności, a drugi dostrzeże w nim pole nieograniczonych możliwości. Tylko od nas zależy, co wybierzemy!
Po czym spoglądając na przestraszonego Trzynastego, dodał twardo:
– Ten cały pech trzynastego? To po prostu PRZESĄD! Z przeszłości wyciągamy lekcję i od dzisiaj myślimy INACZEJ.
Rok pokiwał głową, Listopad zanotował coś w aktach, a Trzynasty uwolniony od etykiety pechowca nareszcie mógł odetchnąć pełną piersią.
Otwórzmy własne pole możliwości!
Uwielbiam tę anegdotę o polu żółtej roślinności. Bo przecież dokładnie tak samo jest z życiem, pisaniem i z książkowymi historiami.
Moglibyśmy patrzeć na listopad jak na szary, chłodny miesiąc pełen pluchy, a na trzynastego jak na pechową datę. Możemy jednak dostrzec w tym dniu doskonały powód do celebrowania spotkania z dobrą literaturą i historią bohaterów, którzy tak jak my stale próbują odnaleźć swoje własne „pole możliwości”.
W HIENIE nasi bohaterowie z Obłuża i Oksywia nie raz staną przed wyborami, w których wszystko zależy od punktu widzenia. Czy niefortunna ucieczka Marceliny z gabinetu szefa to katastrofa, czy początek czegoś zupełnie nowego? Czy trudne zakręty to pech, czy szansa na drugie życie?
Zapraszam Was serdecznie na premierę HIENY. Niech ten 13 listopada będzie dla nas wszystkich dniem trafionych wyborów, ciepłej kawy i porywającej lektury!
Do zobaczenia na stronach powieści,
Kilka słów o autorce (czyli o mnie)
Nazywam się Irena Więcek – to jest mój pseudonim, w sieci funkcjonuję też jako Pisarka z Obłuża, więc łatwo mnie znajdziecie! Zadebiutowałam w 2025 roku powieścią Zamieszanie. Obecnie jestem tuż przed premierą kolejnej powieści z intrygą, Hiena, która będzie drugą częścią serii Sabina i Dziunia.
Co pisze się dalej, jakie mam plany wydawnicze, sprawdzisz tutaj:
Akcja całej serii umiejscowiona jest w północnych dzielnicach Gdyni. Tutaj, na bezdrożach i polnych ścieżkach pośród łąk, główne bohaterki „rozchodzą” wszystkie swoje problemy. O czym są moje powieści obyczajowe? O drugiej szansie, o wartościach, o bólu i o miłości. Piszę nie tylko dla kobiet, ale dla każdego, kto szuka światełka w tunelu i nadal wierzy, że je dojrzy.
Irena Więcek – Pisarka z Obłuża. Szukam światła tam, gdzie inni widzą tylko mrok. ⚓✨
Zwróciłem uwagę na nawiązanie do Marceliny, ponieważ zapowiedź jej ucieczki z gabinetu szefa sugeruje, że w „Hienie” nie zabraknie sytuacji, w których pozorny pech może sporo namieszać w życiu bohaterów. Ciekawie łączysz humorystyczną scenkę z zaproszeniem do historii osadzonej w Gdyni. Czy motyw zmiany perspektywy będzie jednym z ważniejszych tematów całej powieści, czy pojawi się raczej jako tło dla rodzinnych sekretów i obyczajowych zawirowań?
OdpowiedzUsuńCieszę się, że tak wnikliwie śledzisz ruchy moich bohaterek.
UsuńOdpowiadając na pytanie, zmiana perspektywy to w Hienie nie tylko tło, ale wręcz jeden z głównych motorów napędowych całej intrygi. W powieści obyczajowej, a taką właśnie staram się tkać, nic nie jest czarno-białe. To, co z perspektywy Sabiny wydaje się logicznym krokiem, dla Dziuni jest materiałem na rewolucję, a dla Marceliny, kolejną falą emocjonalnego sztormu.
To trochę jak ze spacerem po nadmorskiej skarpie, z każdego punktu widokowego zatoka wygląda inaczej, a podwodne niespodzianki widać dopiero wtedy, gdy zmieni się kąt patrzenia. Rodzinne sekrety i obyczajowe zawirowania tworzą tło, ale to właśnie zderzenie tych różnych ludzkich optyk sprawia, że lawina rusza z miejsca.
Pozdrowienia z wietrznego Obłuża i dziękuję za niezmiennie czujne oko! ⚓️📖