Sabina i Dziunia – Odcinek 4: Sztuka uważności. Kiedy Twoje oczy stają się wsparciem dla innej osoby

 

W życiu, tak jak na gdyńskich ścieżkach, nie zawsze jesteśmy w stanie dostrzec zagrożenie. Czasem zamyślenie, innym razem nadmiar trosk sprawiają, że nie widzimy wystającego konara czy śliskiego kamienia. W tym tygodniu w naszej serii przyglądamy się czwartemu filarowi przyjaźni: uważności.

Uważność to coś więcej niż obecność

Dla moich bohaterek, Sabiny i Dziuni – czyli najsłynniejszego duetu z Obłuża – uważność nie jest modnym hasłem z poradników. To głęboka, instynktowna dbałość o drugiego człowieka. Jako pisarka z Obłuża, w swoich książkach często opisuję momenty, w których bohaterki przechodzą przez trudne chwile. W mojej powieści obyczajowej z intrygą to właśnie uważność jest tym, co pozwala postaciom uniknąć ostatecznego upadku.

Kiedy Sabina idzie przez życie, skupiona na planowaniu kolejnych rozdziałów swojego świata, Dziunia jest jej „czujnym okiem”. Kiedy Dziunia traci pewność kroku, Sabina staje się jej fundamentem. Uważność w przyjaźni to umiejętność patrzenia za przyjaciela, gdy on sam patrzy tylko pod swoje nogi.

Dostrzec konar, zanim stanie się problemem

Dlaczego literatura obyczajowa tak często sięga po motyw wsparcia? Bo wiemy, jak łatwo jest przeoczyć to, co najważniejsze. W mojej serii Sabina i Dziunia, pierwszym tomie „Zamieszanie” i nadchodzącej powieści „Hiena” bohaterki muszą uczyć się, że bycie „dla kogoś” oznacza bycie obecnym w najdrobniejszych szczegółach.

Uważność to zauważenie, że przyjaciel zmienił ton głosu. To dostrzeżenie, że choć mówi, że wszystko w porządku, jego dłoń lekko drży. To wiedza, kiedy podać rękę, zanim jeszcze przyjaciel poprosi o pomoc. Jeśli lubisz czytać polskie autorki, wiesz, że to właśnie te ciche, niewypowiedziane momenty budują największe napięcie i najbardziej poruszają serca.

Powieść jako lustro naszej codzienności

Moja powieść obyczajowa z intrygą to nie tylko rozrywka. To zaproszenie do refleksji nad naszymi relacjami. Często pędzimy, nie zwracając uwagi na to, co jest „obok”. Tymczasem to właśnie tam czai się życie – w szczegółach, które umykają nam, gdy jesteśmy zbyt zajęci samym sobą.

Wybierając książkę dla kobiet, która inspiruje, warto szukać historii, w których bohaterki uczą się patrzeć na świat oczami drugiej osoby. Każda książka z dedykacją, którą wysyłam do moich Czytelniczek, niesie ze sobą tę samą obietnicę: nie jesteś w tym sama. Zawsze jest ktoś, kto czuwa przy Twoim boku.

Wyzwanie na ten tydzień

Zadanie dla Was: bądźcie w tym tygodniu „czujnymi oczami” dla kogoś bliskiego. Zwróćcie uwagę nie na to, co mówi, ale na to, co dzieje się w jego otoczeniu. Może potrzebuje chwili przerwy, może potrzebuje, by ktoś po prostu „dostrzegł” jego wysiłek?

Sabina i Dziunia wiedzą, że uważność to najpiękniejszy prezent, jaki możemy podarować drugiej osobie. To dowód, że nam zależy.

Czy Wy macie w swoim życiu osobę, która „widzi” Was nawet wtedy, gdy sami przestajecie siebie dostrzegać? Dajcie znać w komentarzach! Chcesz otrzymywać zapowiedzi i darmowe fragmenty? Kliknij tutaj i zostaw swój ślad

Sabina i Dziunia mają jeszcze wiele do powiedzenia – zapraszam na ich nową odsłonę już jesienią w mojej nowej powieści.

Irena Więcek – Pisarka z Obłuża. Szukam światła tam, gdzie inni widzą tylko mrok. ⚓✨

➡️ Chcesz poznać najsłynniejszy duet z Obłuża?

Z osobistą dedykacją: Napisz do mnie bezpośrednio, korzystając z formularza na blogu – KLIKNIJ TUTAJ I WYPEŁNIJ FORMULARZ. Odezwę się do Ciebie, by dopiąć szczegóły!

Szybka wysyłka: Kup książkę bezpośrednio na Amazonie :

👇  👇

Wpis powstał w ramach autopromocji mojej twórczości.

O Autorce:

Irena Więcek – w sieci znana także jako Kuratorka Chaosu oraz Ekspertka od drugich szans. Pisarka z Obłuża, która w gdyńskiej mgle i szorstkiej prawdzie o ludzkich relacjach szuka światła tam, gdzie inni widzą tylko mrok. Autorka powieści obyczajowej z intrygą „Zamieszanie”, aktualnie pracuje nad drugim tomem serii zatytułowanym „Hiena”. Mieszka i tworzy w Gdyni, codziennie patrząc na Bałtyk z okna swojej pracowni. Nic tak nie cieszy twórcy jak świadomość, że czytelnicy wybierają hasło: czytam polskie autorki.