Darmowy fragment powieści Hiena – Irena Więcek, pisarka z Obłuża

 Wróć do świata Północnej Gdyni! Darmowy fragment powieści „Hiena”

Dzień dobry! Skoro tu jesteś, to znaczy, że szukasz kolejnej historii, która tętni prawdziwym życiem i nadmorskim klimatem.. 

Są w życiu rozmowy z szefem, po których nic już nie jest takie samo... Tym razem oddaję w Państwa ręce specjalny, darmowy fragment „HIENY” – prosto z samego serca wydarzeń. To powieść obyczajowa z intrygą, w której spokój gdyńskich dzielnic i uporządkowane życie bohaterów z mojego ukochanego Obłuża znów zostają wystawione na próbę.

Zapraszam Cię do czytania! Zobacz, jaką tajemnicę i jakie emocje tym razem dla Was przygotowałam...

⚓️ 🌊 ⚓️

 Irena Więcek

  HIENA

(Fragment)

Tak się kończy romansowanie z szefem. Siedziała jak zbity pies, skulona na swoim miejscu w samolocie do Grecji. Tak bardzo pragnęła romantycznej podróży właśnie z nim, tym jedynym, ale on nie był wyłącznie dla niej. Mimo najszczerszych chęci i powtarzania sobie, że „jakoś to będzie”, nie było. Marcelina wiedziała, że nie powinna się z nim wiązać, ale serce nie sługa. Pomimo całej swojej życiowej mądrości wsiąkła w niego ot, tak zwyczajnie, zakochała się jak nastolatka, po uszy. Policzki rozpalone do czerwoności na sam jego widok na początku brała za objaw zdenerwowania przed oceną szefa, który w firmie był prawdziwym postrachem. Z czasem jednak zrozumiała, że to zupełnie inne odczucie.

Henryka, „matka dzieciom”, miała zwyczaj powtarzać, że takiego gnoja to jeszcze na świecie nie spotkała, i w ramach przeciwdziałania kryzysom regularnie parzyła melisę. Był więcej niż wkurzający, potrafił jednym słowem upokorzyć, a spojrzeniem dobić. Skąd się tacy ludzie biorą? Marcelina czasem zastanawiała się nad tym, gdy pocieszała koleżankę. Tak się złożyło, że w Dziale Sprzedaży, dumnie zwanym też sercem firmowego pijaru, pracowały same kobiety, kompetentne i do tego pracowite, nie było tak naprawdę do czego się przyczepić. Marcelina myślała czasem, że gdyby to była jej firma, chciałaby mieć wokół siebie właśnie takie dziewczyny. Temu pryncypałowi wciąż było mało. Wypruwały z siebie żyły, żeby sprostać jego oczekiwaniom, a on i tak kręcił nosem.

– Czy on w ogóle sypia?! – Henryka z pretensją w głosie rzuciła stertę papierów na biurko. – Po co ja to w ogóle drukowałam. – dodała zniechęcona. 

– Znowu muchy w nosie? – zapytała z przekąsem Ada, poprawiając zsuwające się okulary. – A żebyś wiedziała! Wszystko do poprawy. Ja pół nocy nad tym ślęczałam, a on całą koncepcję mi wywrócił, bo tak sobie siedział, myślał i wymyślił, żeby go szlag trafił! Marcelina, idź do niego, poprosił o rozmowę. On poprosił, bardzo proszę, gdyby pani Marcelina…. Ble, ble, ble – Henry przedrzeźniała szefa całkiem zgrabnie. 

– Jasny gwint, daj mi może tej melisy na wszelki wypadek, bo mogę nie utrzymać nerwów na wodzy. Jak on ma dzisiaj taki dzień, że wszystko wywraca, to zaraz wybuchnę. 

– Marcela, ty daj spokój, bo jeszcze zacznie nam robić niespodziewane naloty – szybko zareagowała kierowniczka zespołu. 

– Ta, daj na wstrzymanie, gospodarskie wizyty nie są nam tutaj potrzebne – dorzuciła Ada, nie odrywając wzroku od ekranu.

Intuicja podpowiadała Marcelinie, że nic dobrego się nie szykuje. Nie pomyślałaby jednak, jak piękną katastrofę zapoczątkuje ta jedna rozmowa.

Jędrzej siedział jak zwykle rozparty w wielkim fotelu. Gdzie on w ogóle znalazł taki mebel? Fakt był wysokim, szczupłym mężczyzną, więc sam z siebie nie sprawiał wrażenia potężnego, ale w tym przepastnym siedzisku prezentował się jak prezes światowego koncernu. Pewnie miał takie aspiracje, choć na razie rzeczywistość była skromniejsza. Zarządzał niewielką, ale prężnie działającą firmą poligraficzną, która miała spore szanse na rozszerzenie usług i pozyskanie nowych rynków, choć nad tym trzeba było jeszcze sporo popracować. Marcelina znacząco spojrzała na szefa zamykając drzwi gabinetu

– Proszę, niech pani usiądzie – Jędrzej powitał ją oschle, profesjonalnie, nie przymilał się, nawet gdy chciał coś osiągnąć i wyraźnie mu na tym zależało. 

Usiadła naprzeciwko, skupiając całą energię na opanowaniu emocji. Było coraz trudniej. Czuła, jak kolana jej drżą, i nie potrafiła nad tym zapanować. Na dokładkę zalała ją fala gorąca, od stóp do głów. Serce łomotało, oddech przyspieszał i wiedziała, że musi natychmiast coś zrobić. Czuła na sobie jego wzrok. Niespokojnie poprawiła się w fotelu i z trudem podniosła głowę.

Szefowi oczywiście nie umknęło jej dziwne zachowanie. Doskonale zdawał sobie sprawę, jak działa na podwładnych. Tę barierę chłodnego profesjonalizmu stworzył sobie już wiele lat temu, pozwalała mu swobodnie obserwować innych, samemu pozostając w bezpiecznym ukryciu. Taka postawa znakomicie sprawdzała się w relacjach służbowych. Dopracowywał ten wizerunek przez lata, szlifując go jak najcenniejszy diament. I nie było w tym przesady, wielokrotnie przekonał się, że ten dystans działa na ludzi motywująco, a oszczędnie dawkowane pochwały tylko wzmagają ich kreatywność i zapał. Pracownicy stawali na rzęsach, by zasłużyć na dobre słowo, a on nie rozdawał ich lekką ręką.

Ta maska była fundamentem jego zawodowego sukcesu. Z natury był bowiem człowiekiem nieśmiałym. Odkąd pamiętał, miał problemy z nawiązywaniem kontaktów, a prowadzenie nawet prostej rozmowy towarzyskiej stanowiło dla niego barierę. Próbował walczyć ze swoimi ograniczeniami, ale koszt okazał się zbyt wysoki. Organizm zastrajkował, powracające dolegliwości układu pokarmowego jasno zasygnalizowały, że jest na prostej drodze do choroby wrzodowej. A na to nie miał najmniejszej ochoty.

Na punkcie własnego zdrowia był wręcz przewrażliwiony. Gdy podczas posiłków pojawił się ból w nadbrzuszu, natychmiast poszukał pomocy specjalisty. Badania endoskopowe skutecznie wybiły mu z głowy pomysły na łamanie własnego charakteru, a nadgorliwość żony tylko przyspieszyła poszukiwanie innych rozwiązań. Basia właśnie skończyła kurs i dostała etat w Pracowni Endoskopii, więc gastroskopia i kolonoskopia stały się dla niej profilaktyką najświętszą i bezdyskusyjną.

Jędrzejowi ta jednorazowa medyczna atrakcja wystarczyła w zupełności. Doznał wtedy olśnienia, które przyniosło cudowne wręcz ozdrowienie. Opuszczając gabinet zabiegowy, już wiedział, że od teraz będzie prowadził dwa życia, prywatne i zawodowe. Chwycił się maski chłodnego profesjonalisty i schował za nią całą swoją nieśmiałość. To było tak proste, że aż dziwił się, dlaczego nie wpadł na to wcześniej. Dopiero kolonoskopia, a dokładniej rygorystyczne przygotowanie do niej, objawiła mu to z niesamowitą jasnością.

Fakt, nigdy wcześniej nie zafundował swojemu organizmowi takiego czyszczenia. Żona, niezwykle przejęta nową funkcją, z aptekarską skrupulatnością dopilnowała, by mąż co do minuty zastosował się do zaleceń lekarza. Na samo wspomnienie tamtej długiej i intensywnej relacji z sedesem Jędrzeja wciąż przechodził dreszcz, ale zaraz potem pojawiała się ulga, po pierwsze, że ma to za sobą, a po drugie, że w porę się ocknął. Chłodna postawa stała się jego peleryną niewidką. Przylgnęła do niego, zakorzeniła się i teraz żyli w idealnej harmonii.

Zupełnie nie przejmował się opinią otoczenia. Wiedział, co mówią o nim za plecami, cham i gbur. Za to w domu zamieniał się w kochającego, czułego męża, całkowicie oddając pole żonie, która doskonale wiedziała, jak go uszczęśliwić. Chociaż zdarzały się wyjątki, te, które, jak to mówią, tylko potwierdzają regułę. Niektórzy nazywali to skokiem w bok, dla niego było to po prostu szybkie SPA.

Spojrzał na bladą kobietę siedzącą naprzeciwko. Była potwornie zdenerwowana, ale jej reakcja odbiegała od tego, co zwykle obserwował w swoim gabinecie. Przywykł do lęku pracowników, potrafił bezbłędnie rozróżnić strach przed zawalonym terminem, złość, pretensje czy żal. W tym przypadku nic takiego nie wchodziło w grę. Ta rozedrgana niewiasta nie miała nic na sumieniu. Powód musiał być inny.

Intensywnie wpatrując się w trzęsącą się postać, musiał przyznać, że z Marceliną dzieje się coś niepokojącego. Choć ta niema scena trwała ledwie chwilę, poczuł, jak dociera do niego fala jej zdenerwowania, a na taki dyskomfort w swoim gabinecie nie wyrażał zgody. Może to jakiś wirus? Jeśli jest chora, powinna natychmiast iść do lekarza. Jędrzej wzdrygnął się na samą myśl o kontakcie z zarazkami. Lotem błyskawicy nawiedziło go wspomnienie maseczek, które jeszcze tak niedawno wszyscy nosili podczas pandemii. Opinii na ich temat było mnóstwo, nawet eksperci się spierali, jednak Jędrzej wychodził z założenia, że życie ma tylko jedno i zrobi wszystko, by je chronić. Dodatkowo jego osobista żona, która spędzała długie godziny w samym centrum walki z wirusem, wracając ze szpitala ledwo żywa ze zmęczenia, osobiście potwierdzała konieczność stosowania tejże ochrony.

Jasne, maseczka nie dawała stuprocentowej pewności, ale zwiększała szanse, a Jędrzej lubił mieć asy w rękawie. Jednak po trudnych miesiącach, gdy media trąbiły o zagrożeniu, wiadomości o pogrzebach potęgowały frustrację, a ludzie padali jak muchy, temat w końcu ucichł. Pojawiły się szczepionki, zagrożenie spowszedniało i maseczki poszły w odstawkę. Mało kto o nich pamiętał. „Szkoda” – pomyślał, uświadamiając sobie, że w szufladzie biurka nie ma ani jednej zapasowej sztuki. A teraz byłaby jak znalazł.

– Czego się pani napije? Kawa, herbata, woda? – zapytał, próbując jakoś rozładować to dziwne napięcie. 

– Może poproszę… o szklankę wody – wyszeptała. 

– Pani Tereniu, proszę szklankę wody dla pani Marceliny – rzucił do interkomu.

Sekretarka pojawiła się w drzwiach tak szybko, jakby stała już z tą szklanką w pogotowiu. Jędrzej natychmiast to odnotował. Czyżby podsłuchiwała? Trzeba będzie się jej przyjrzeć, nadgorliwość i chorobliwa ciekawość w sekretariacie zawsze niosły za sobą przykre konsekwencje.

Marcelina chwyciła szklankę obiema rękami, usiłując ją utrzymać, piła małymi łykami. Niedawną bladość na jej twarzy zastąpiły nieregularne, czerwone plamy, które wykwitły na policzkach i szyi. No nie, to nie wyglądało dobrze. Żeby to tylko nie było nic zakaźnego! Kobieta potarła dłonią czoło i przymknęła oczy, a na jej twarzy odmalował się grymas bólu. Wykorzystał te parę sekund.

– Pani Marcelino, zaprosiłem panią, aby omówić nowy projekt… – Zrobił pauzę, czekając na jej reakcję. A gdy podniosła na niego zamglony wzrok, dodał słowa, które jego samego zaskoczyły.

– Ale widzę, że nie czuje się pani najlepiej. Możemy to przełożyć. 

– Tak, bardzo proszę. Będę wdzięczna. Dziękuję – Marcelina chwyciła tę propozycję jak koło ratunkowe.

Zanim zdążył dodać cokolwiek innego, zerwała się z fotela i wybiegła z gabinetu, zostawiając otwarte drzwi.

Jędrzej zamarł w osłupieniu. Nie takiej reakcji się spodziewał. Liczył na jakieś wyjaśnienia, uzasadnienie, może przeprosiny, a ona zwyczajnie uciekła. Powinien wyciągnąć konsekwencje służbowe, tylko jakie? Przecież przed chwilą sam się zastanawiał, czy nie wzywać do niej pogotowia. Teraz gdy problem sam się rozwiązał, a niebezpieczeństwo infekcji minęło, miałby ją karać?

Trochę to było dziwne. Dawno nikt tak nie zachwiał jego profesjonalną postawą. Dlaczego w ogóle marnował na to myśli? Chora pracownica przyszła do biura, a on certolił się z nią jak z jajkiem, zamiast po prostu kazać jej iść do domu. Strata czasu. Coś jednak było na rzeczy, skoro jego niezawodna peleryna niewidka na moment się skurczyła. 

Widywał Marcelinę na naradach, nigdy nie zwracała na siebie uwagi, była cicha, pracowita i dokładna. Wizualnie wręcz wtapiała się w tło. Oszczędna w słowach i gestach, nie epatowała seksapilem jak niektóre jej koleżanki. Klasyczna szara myszka. Tym bardziej jej dzisiejsze zachowanie stawało się intrygujące. Co tam się wydarzyło, jeśli to nie był wirus? Wibracja telefonu przerwała te rozważania. I tak należało je skończyć, choć wniosek nasunął się sam, musiał zacząć baczniej przyglądać się Marcelinie.

Wstała i po prostu wyszła. Jak mogła do tego dopuścić? Totalny brak profesjonalizmu, zupełnie do niej niepodobny! Ta myśl zatrzymała Marcelinę na korytarzu, tuż za drzwiami sekretariatu. Może to zdziwiona mina Tereni przywołała ją do pionu? To nie miało teraz znaczenia. Liczyło się tylko jedno, jak najszybciej opuścić piętro zarządu.

Z wypiekami na twarzy wpadła do swojego pokoju niczym huragan o jakimś wdzięcznym, żeńskim imieniu. Omiotła wzrokiem koleżanki i bez zbędnych wstępów wypaliła:

 – Biorę parę dni urlopu! 

– Marcelina, co on ci zrobił?! Co się stało? – Henryka natychmiast zerwała się z fotela, gotowa biec koleżance na ratunek.

 – To nie on. Chyba coś złapałam.

Takie tłumaczenie w tych czasach wyjaśniało wiele. Wszyscy w firmie wciąż mieli w pamięci pandemiczne perypetie, kiedy ludzie padali jak muchy, a unikanie transmisji wirusa stało się głównym punktem biurowej egzystencji. Samo podejrzenie, że ktoś „coś złapał”, stanowiło natychmiastową przepustkę do wyjścia. Nikt w dziale nie miał ochoty na powtórkę z covidowych dramatów.

– Masz jeszcze zaległy urlop, od razu wypiszę ci wniosek – zaoferowała kierująca zespołem Henry. Tak właśnie życzyła sobie, żeby się do niej zwracać – nie Henryka, nie, nie daj Boże, Henia, tylko z angielska, Henry. 

– Dziękuję, jesteś kochana. Mam nadzieję, że rozejdzie się po kościach. Tymczasem trzymajcie się! – rzuciła Marcelina i nie oglądając się za siebie, szybko wyszła. Starała się nie biec, bo to już na pewno wyglądałoby podejrzanie.

Odetchnęła z ulgą dopiero wtedy, gdy zamknęły się za nią automatyczne drzwi budynku. Ruszyła w stronę przystanku autobusowego, ale szybko zmieniła zdanie, nie zamierzała wsiadać do ciasnego autobusu w tym stanie. Musiała na spokojnie pomyśleć. A jak mawiała jej mentorka, każdy problem najlepiej jest rozchodzić. Ruszyła więc przed siebie wzdłuż ulicy, z głębokim przekonaniem, że i tym razem ta zasada ją uratuje.

Ciąg dalszy nastąpi... ✍️⚓️

Podobał Ci się darmowy fragment? Premiera Hieny już 13 listopada!

Jeśli chcesz otrzymać powiadomienie o możliwości zamówienia książki i to z imienną dedykacją w pierwszej kolejności!, napisz do mnie krótkiego maila na adres: m.renak@gmail.com , w tytule wpisując: HIENA – LISTA PREMIEROWA.

Odezwę się do Ciebie w pierwszej kolejności w dniu premiery!

Kilka słów o autorce (czyli o mnie)

Nazywam się Irena Więcek – to jest mój pseudonim, w sieci funkcjonuję też jako Pisarka z Obłuża, więc łatwo mnie znajdziecie! Zadebiutowałam w 2025 roku powieścią Zamieszanie. Obecnie jestem tuż przed premierą kolejnej powieści z intrygą, Hiena, która będzie drugą częścią z serii Sabina i Dziunia.

Co pisze się dalej, jakie mam plany wydawnicze, sprawdzisz tutaj:

Akcja całej serii umiejscowiona jest w północnych dzielnicach Gdyni. Tutaj, na bezdrożach i polnych ścieżkach pośród łąk, główne bohaterki „rozchodzą” wszystkie swoje problemy. O czym są moje powieści obyczajowe? O drugiej szansie, o wartościach, o bólu i o miłości. Piszę nie tylko dla kobiet, ale dla każdego, kto szuka światełka w tunelu i nadal wierzy, że je dojrzy.

Chcesz otrzymywać zapowiedzi i darmowe fragmenty? Kliknij tutaj i zostaw swój ślad

Irena Więcek – Pisarka z Obłuża. Szukam światła tam, gdzie inni widzą tylko mrok. ⚓✨

© Autorskie prawa zastrzeżone
    Niniejszy tekst stanowi fragment powieści „Hiena” autorstwa Ireny Więcek. Kopiowanie, rozpowszechnianie lub publikowanie go w całości lub w części bez zgody autorki jest zabronione. Dziękuję za szanowanie mojej pracy twórczej. ✨